Toespraak burgemeester Dales Westerveld 4 mei 2017

“Kom vanavond met verhalen
Hoe de oorlog is verdwenen
En herhaal ze honderd malen
Alle malen zal ik wenen”.

Hoe mooi zijn deze dichtregels uit het gedicht Vrede van Leo Vroman. Kom vanavond met verhalen. U en ik, wij allen, kennen de beelden van toen en van nu. Kom vanavond met verhalen, hoe de oorlog is verdwenen….. Maar de oorlog is helaas niet verdwenen!

Ook al lijkt de Tweede Wereldoorlog ver weg, velen van u hier vanavond bijeen zullen de beelden kennen: beelden van leed, angst en onzekerheid. Beelden van verscheuring, dood, moord en van een wereld waarin vrijheid ver ons weg leek. Ook vanavond kennen we verhalen van de tijd waarin we nu leven en die hartverscheurende beelden oproepen. Wij zijn nu vrij maar op teveel plaatsen in de wereld is de oorlog niet verdwenen en ontstaan nieuwe verhalen die eveneens na honderd malen te zijn verteld tranen oproepen.

Hoe geven we vrijheid door aan delen en landen in onze wereld waarvan het lijkt dat we hier niet toe kunnen doordringen? Hoe geven we samen vrijheid door in Irak, Syrië, Jemen en al die andere plekken in de wereld waar sprake is van brandhaarden die diepe sporen nalaten in het leven van velen, in het leven van vaak onschuldige burgers?

Wij, hier in het westen, hier in ons land, hier in onze eigen gemeenschap weten wat vrijheid is. Maar, we kennen de verhalen en overleveringen maar al te goed van hen die streden voor onze vrijheid. Formeel geven we hier op de avond van de vierde mei de volgende betekenis aan: we herdenken de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en oorlogssituaties en vredesmissies nadien. Dit houdt in dat we juist vanavond stilstaan bij al diegenen, mannen en vrouwen, die voor onze vrijheid streden in die landen waar vrijheid geen gemeengoed is en waar inwoners worden belemmerd in hun bestaan en waar de voor ons normale vrijheden waaronder vrijheid van godsdienst en vrijheid van meningsuiting worden geschonden. Ook Velsenaren streden in den vreemde. Jaarlijks tijdens onze eigen Velsense veteranendag zijn hun verhalen te horen. Trots horen we te zijn op onze veteranen die zich inspanden en inspannen voor het recht om vrij te zijn.

Vrijheid is voor ons normaal en gemeengoed geworden. We zijn er zelfs aan gewend geraakt. Maar, vrijheid is uiterst kwetsbaar en broos en moet feitelijk bij voortduring worden onderhouden. Ik weet het: ‘Vrijheid wereldwijd’ is veelomvattend. Dat is misschien zelfs teveel gevraagd! Maar om dit ideaal te bereiken zullen we dag voor dag in gezamenlijkheid moeten werken. In onze straat, in onze wijk, in onze stad, in ons land, in Europa en wereldwijd. Ook wij kunnen wat doen door ons te richten op onze buren, familie, vrienden, die opkomen voor hen die onderdrukt worden.

Voor echte vrijheid zal solidariteit, nationaal en internationaal, hoog op de agenda moeten blijven staan. Voor echte vrijheid zullen we ons in onze hoedanigheid van wereldburger bewust verbonden moeten willen voelen met elkaar. Deze verbondenheid stijgt boven onze landsgrenzen uit. Alleen zo kunnen we bereiken dat op een dag op alle plaatsen in de wereld mensen vrij over straat kunnen. Laat dat vanavond en daarna ons aller streven zijn! In dit kader hoop ik dat we de sfeer van verbondenheid ook kunnen doorgeven aan de statushouders die in onze gemeente wonen of komen wonen.

Vorig jaar op 4 mei mocht ik in de Burgerzaal van het gemeentehuis een fakkel ontsteken. Ik noemde dat de fakkel van verbintenis. In de aanloop naar de herdenking van vanavond heb ik teruggedacht aan het ontsteken van de fakkel van vorig jaar. Dit bracht mij ook op de vraag die ik mezelf stelde of wij oorlog daadwerkelijk kunnen begrijpen. Voelen wij de tranen die zovelen plengen en plengden vanwege het verlies dat zij leden:

  • Omdat hun naasten sneuvelden in oorlogsgeweld
  • Omdat ooggetuigen hun dierbaren met eigen ogen zagen sneuvelen
  • Omdat kwetsbare burgers op de vlucht sloegen en op de vlucht zijn
  • Omdat een droom of ideaal onder de bodem van mensen wordt weggeslagen
  • Omdat kinderen onder erbarmelijke omstandigheden leven.
  • Omdat, omdat, omdat………..,

een bijna onbeperkte rij van leed en mensonterende beelden die we vaak zien. Beelden die ons moeten doen beseffen dat we onze vrijheid door moeten geven aan al diegenen die de vrijheid nu ontberen. Laten we al diegenen die onder bezetting leven, onder onderdrukking verkeren en die op de vlucht zijn het gevoel geven dat we ons met hen verbonden voelen. Vrijheid is een kwetsbaar kleinood dames en heren dat we in ons hart moeten sluiten en dat we ook aan anderen moeten gunnen. Hier dichtbij en ver weg.

Dank u wel.

830 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

Dit bericht is geplaatst in Herdenken. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.